Film “Everybody happy” van Nic Balthazar

everybody-happyDeze nieuwe film van Nic Balthazar scheert hoge toppen. Zo won hij de prijs voor de beste regie op het filmfestival in Montréal.
Dankzij de lerarenkaart kon Veerle zondag 18 september gratis gaan kijken naar de avant-première van de film.

Peter Van de Begin vertolkt in dit verhaal de rol van Ralph Hartman, een stand-up comedian die de druk om elke keer weer te scoren, niet meer aan kan. Heeft hij nu last van burn-out of depressie? Dat maakt in deze film niet veel uit.

pic_everybody-happy_2016_03_24_10-49_52-800x335Origineel is de manier waarop de innerlijke stem (die monoloog in ons hoofd die we allemaal kennen en die zelden iets positief over ons zegt maar ons vooral wijst op onze fouten en ons herinnert aan wat we allemaal nog moeten) in beeld wordt gebracht. Zonder alles te verklappen, kan ik vertellen dat deze stem heel zichtbaar en levendig aanwezig is. Het is ook heel mooi om zien dat bijna alle personages in het verhaal hun eigen versie van deze innerlijke stem hebben.
everybodyhappy-7005-still-rtfmttsrnfnlax9-6d04kdnoDe zwaarte die deze continue zelfkritiek legt op het hoofdpersonage wordt heel voelbaar en je voelt je werkelijk mee de diepte in glijden tot waar het zelfs ongemakkelijk wordt.
Gelukkig vindt Ralph Hartman een manier om los te komen van die negatieve stem en vindt hij stilaan weer plezier en vreugde in zijn dagelijks leven.

everybodyhappy-7005-still-xgfymymt3dvfcge-glr8e00mDeze film geeft heel goed weer hoe zwaar zo’n innerlijke criticus kan wegen wanneer je je daar helemaal door laat bepalen. Daarmee biedt deze film een mooi aanknopingspunt om met je leerlingen te praten over hoe zij omgaan met hun innerlijke criticus, die zij allemaal maar al te goed kennen. Deze innerlijke stem is de motor van ons eindeloze piekergedrag, iets wat massaal de kop op steekt in de tienertijd.
De manier waarop Ralph Hartman uit het dal klimt, vind ik iets minder realistisch. In deze film lijkt het alsof je hier in je eentje makkelijk uit komt door stilaan die stem het zwijgen op te leggen. In realiteit is het voor mensen die zo diep zitten als Hartman niet zo vanzelfsprekend om dat op eigen kracht te doen. Ik vind het heel jammer dat de film geen brug maakt naar de hulpverlening en zo de kans laat liggen om het taboe dat daar nog vaak op ligt te doorbreken. Dat is dus zeker een aspect om in een nabespreking met de klas mee te nemen!

Ga je in de week van 24 tot 28 oktober met je klas naar deze film kijken in Kinepolis, dan krijgt elke leerling een stappenteller cadeau.

Wil je graag met je klas werken rond het thema depressie, burn-out, perfectionisme, zelfkritiek, omgaan met stress en druk en zoek je hiervoor nog inspiratie of ondersteuning? Neem dan zeker contact op met Veerle.

Dit artikel verscheen in Eigen-Wijs 48  (27 sept 2016).

Reacties zijn gesloten.